{"id":4121,"date":"2025-05-21T16:32:05","date_gmt":"2025-05-21T14:32:05","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/?p=4121"},"modified":"2025-05-21T16:32:06","modified_gmt":"2025-05-21T14:32:06","slug":"brussels-pride-tussen-immaterieel-en-werelderfgoed","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/2025\/05\/21\/brussels-pride-tussen-immaterieel-en-werelderfgoed\/","title":{"rendered":"Brussels Pride tussen immaterieel en werelderfgoed\u00a0"},"content":{"rendered":"\n

Brussel erkent nu officieel haar Pride als immaterieel cultureel erfgoed en is daarmee, na Amsterdam, de tweede stad in Europa die dit doet. <\/strong>Het doel is nu om samen met andere landen de Pride als werelderfgoed bij Unesco aan te melden. \u201cHad je me dat in \u201996 gezegd, had ik je zot verklaard.\u201d<\/strong> <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>
\n

Op 31 oktober 2024 werd de Pride erkend als immaterieel cultureel erfgoed, net zoals speculaas en de\u00a0biercultuur in het verleden al erkenning kregen. Onder impuls van staatssecretaris Ans Persoons werd er een volledig stappenplan uitgedacht om van de Pride immaterieel cultureel erfgoed te maken. Voor Persoons, die in de\u00a0ontslagnemende\u00a0Brusselse regering bevoegd is voor Erfgoed, was deze erkenning een prioriteit: \u201cHet is een manier om te zeggen dat Brussel een diverse stad is, het is belangrijk om in het verleden en in het heden\u00a0te zijn wie je wilt zijn.\u201d <\/span>
Frank Schellings, co\u00f6rdinator van het RainbowHouse Brussels zegt:\u201cWe hebben dossiers ingevuld, historiek verzameld en procedures doorlopen. Nu het Brussels Gewest de erkenning heeft toegekend, zetten we koers richting Unesco. De Pride maakt deel uit van het DNA van Brussel, en dat mag nooit verloren gaan.\u201d\u00a0<\/span><\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

\n

Jaren strijd
<\/strong>Chielle Deman, \u00e9\u00e9n van de oprichters van de Brussels Pride en voormalig voorzitter, herinnert zich nog hoe moeizaam het begon. \u201cToen we in 1996 van start gingen, moesten we letterlijk rond het centrum lopen”, zegt hij. “We werden getolereerd, meer niet. Pas vanaf 2001, toen er een nieuwe meerderheid kwam in Brussel, begon de Pride echt erkend te worden.\u201d Hij vertelt hoe het jaren duurde vooraleer de regenboogvlag aan\u00a0het stadhuis mocht wapperen: \u201cIn het begin was er geen sprake van representatie in de media. We deden alles om aandacht te krijgen, maar wat de media toonden was een eenzijdig beeld van extravagantie, zoals een praalwagen met bodybuilders en travestieten erop. Had je me in \u201996 gezegd dat de Pride cultureel erfgoed zou worden, had ik je zot verklaard. Maar kijk, hier zijn we.\u201d\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n

Mijlpaal<\/strong>
Ook op internationaal vlak wordt het belang van deze erkenning duidelijk. Belgi\u00eb staat momenteel op de tweede plaats in de\u202fRainbow Map Index 2025, die 49 Europese landen beoordeelt op basis van een lgbtqia+-vriendelijk beleid. Om op de Werelderfgoedlijst van Unesco te komen, moet erfgoed van uitzonderlijke universele waarde zijn en voldoen aan minstens \u00e9\u00e9n van tien offici\u00eble criteria. Een van die criteria is dat het erfgoed direct verbonden is met belangrijke gebeurtenissen, tradities, idee\u00ebn, overtuigingen of kunstwerken. Om dat proces op gang te brengen, moet elk betrokken land het erfgoed eerst opnemen op de eigen nationale lijst van erfgoederen die een land overweegt voor te dragen voor de UNESCO Werelderfgoedlijst. Daarna werken de landen samen aan \u00e9\u00e9n nominatiedossier dat aantoont waarom het erfgoed zo waardevol is en hoe het beheerd wordt. \u201cEr zijn al gesprekken met Spanje, Duitsland, Thailand en Mexico”, zegt Ans Persoons. “Het is nu de bedoeling om met andere landen een aanvraag in te dienen bij Unesco. Tegen de Pride van Amsterdam in 2026 willen we een transnationaal dossier klaar hebben.\u201d\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\n