{"id":7397,"date":"2019-01-01T19:51:00","date_gmt":"2019-01-01T18:51:00","guid":{"rendered":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/?p=7397"},"modified":"2026-06-01T16:15:23","modified_gmt":"2026-06-01T14:15:23","slug":"tomek-germis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/2019\/01\/01\/tomek-germis\/","title":{"rendered":"Tomek Germis"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
Dit ben ik op een het Jamaa El Fna-plein In Marrakech <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Mijn naam is Tomek Germis. Momenteel bevind ik me in een cruciale fase van mijn
academische en professionele ontwikkeling als student journalistiek aan de Erasmus
Hogeschool Brussel. Voor velen lijkt de overstap van de rechtsgeleerdheid naar de
journalistiek misschien een radicale breuk, maar voor mij is het een logische evolutie.
Voordat ik mijn intrek nam in de redactielokalen van de Erasmushogeschool, heb ik mijn
sporen verdiend aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB), waar ik een master behaalde in
het internationaal en Europees recht.
Deze juridische basis vormt het fundament van mijn journalistieke identiteit. In een wereld
die steeds complexer wordt, waar grenzen vervagen en internationale verdragen vaak de
enige barri\u00e8re vormen tegen chaos, is een diepgaand begrip van het recht essentieel. Mijn
tijd aan de VUB heeft me geleerd hoe structuren werken, hoe macht wordt uitgeoefend via
regelgeving en waar de mazen in de wet zich bevinden. Het bood me het gereedschap om
de wereld te analyseren via een lens van rechtvaardigheid en legaliteit.<\/p>\n\n\n\n

De Filosofie van de Journalistiek<\/strong>
De reden waarom ik specifiek voor journalistiek heb gekozen, ligt diep geworteld in mijn
visie op onze huidige samenleving. We leven in een tijd die vaak wordt omschreven als
unipolair of op zijn minst sterk geconcentreerd rondom specifieke machtscentra. In zo’n
klimaat wordt de rol van de ‘vierde macht’ \u2013 de journalistiek \u2013 belangrijker dan ooit.
Democratie kan alleen floreren als er een onafhankelijk orgaan is dat de machthebbers tot
verantwoording roept.
Journalistiek is voor mij geen passieve bezigheid; het is een actieve verdediging van de
publieke zaak. Het gaat om het stellen van de vragen die niemand durft te stellen en het<\/p>\n\n\n\n

blootleggen van feiten die liever verborgen blijven. Mijn ambitie is niet om simpelweg de
waan van de dag te volgen, maar om dieper te graven. Ik wil de mechanismen achter het
nieuws begrijpen. Waarom worden bepaalde beslissingen genomen? Wie profiteert er
werkelijk van? En hoe verhoudt dit zich tot de internationale rechtsorde die ik tijdens mijn
eerdere studie zo uitvoerig heb bestudeerd?<\/p>\n\n\n\n

Gemoedsrust in Beweging: Sport en Discipline<\/strong>
Naast de intellectuele uitdagingen van de journalistiek en het recht, hecht ik veel waarde
aan fysieke inspanning. Sport is voor mij niet alleen een manier om fit te blijven, maar een
essenti\u00eble bron van discipline en mentale rust. Mijn passie voor het wielrennen begon al op
jonge leeftijd. Ik reed wedstrijden via de Vlaamse Wielerschool in Herentals, een plek waar
ik de harde lessen van doorzettingsvermogen en tactiek leerde. Later verplaatste mijn
passie zich naar de wielerbaan in Wilrijk, waar de snelheid en de technische precisie me
nog meer uitdaagden.
Vandaag de dag is mijn sportieve palet breder geworden. Naast wielrennen besteed ik veel
tijd aan hardlopen en zwemmen. Er is iets meditatiefs aan de cadans van het lopen en het
ritme van het zwemmen. Het biedt een noodzakelijk tegenwicht aan de vaak hectische
wereld van de journalistiek. De gemoedsrust die ik vind tijdens een lange duurloop of in het
water stelt me in staat om met een frisse blik naar complexe dossiers te kijken. Het leert me
dat grote doelen \u2013 of het nu gaat om een triatlon of een langlopend onderzoek \u2013 worden
bereikt door consistente, kleine stappen vooruit.<\/p>\n\n\n\n

Literaire Inspiratie: Mijn wereldbeeld wordt mede gevormd door de grote klassiekers. De
psychologische diepgang van Leo Tolstoi, de sociale kritiek van Charles Dickens en de
melancholische reflecties op een verdwijnende wereld bij Joseph Roth bieden context aan de
menselijke conditie die ik in mijn werk probeer te vatten.<\/p>\n\n\n\n

Publicaties en de Praktijk<\/strong>
Theorie is waardevol, maar de praktijk is waar de echte lessen worden geleerd. Ik ben
momenteel actief als redacteur voor verschillende mediaplatformen. Een van die
platformen is Stampmedia, het grootste jongerenplatform van Vlaanderen. Hier krijg ik de
kans om verhalen te brengen die resoneren bij een jongere generatie, zonder daarbij aan
diepgang in te boeten. Daarnaast schrijf ik voor de redactie van Dwaalzin, waar ik me richt
op meer beschouwelijke en onderzoekende stukken.
Recentelijk heb ik een artikel gepubliceerd over de complexe wereld van ‘Carbon Credits’
en de opkomst van ‘sportwashing’. Dit onderwerp ligt precies op het snijvlak van mijn<\/p>\n\n\n\n

interesses: het milieu, de economische machtsverhoudingen en de wereld van de topsport.
Het was een oefening in het ontrafelen van hoe grote bedrijven hun imago proberen op te
poetsen via groene certificaten en sportieve evenementen, terwijl de werkelijke impact
vaak marginaal blijft.
In de nabije toekomst verschijnt er een artikel van mijn hand over de privacyproblematiek
bij AI-bots zoals Replika. In een tijd waarin kunstmatige intelligentie onze meest intieme
ruimtes betreedt, is het cruciaal om kritisch te kijken naar wat er met onze data gebeurt.
Wie heeft toegang tot onze emoties? En hoe worden deze algoritmes getraind? Dit zijn de
vragen die ik in dit onderzoek tracht te beantwoorden.
Reizen als Groei en Integratie
Mijn nieuwsgierigheid houdt niet op bij de landsgrenzen. Ik heb het voorrecht gehad om al
meer dan 27 verschillende landen te bezoeken. Voor mij is reizen veel meer dan een
vakantie; het is een manier om te groeien als persoon. Het dwingt je om uit je comfortzone
te stappen en de confrontatie aan te gaan met het onbekende. In elk land dat ik bezoek,
probeer ik de rol van de klassieke toerist af te schudden. Ik ben niet ge\u00efnteresseerd in het
simpelweg afvinken van bezienswaardigheden.
Echte integratie tijdens een reis betekent voor mij dat je je onderdompelt in de lokale
gewoonten en het gesprek aangaat met de mensen die daar wonen. Het vereist dat je je
eigen vooroordelen en angsten aan de kant zet. Door te luisteren naar verhalen van
mensen uit totaal verschillende werelden, ontwikkel je een empathie die onontbeerlijk is
voor een goed journalist. Het stelt me in staat om gebeurtenissen in een breder, mondiaal
perspectief te plaatsen.<\/p>\n\n\n\n

De Toekomst: Onderzoeksjournalistiek met Impact<\/strong>
Wanneer mensen me vragen waar ik mezelf over vijf jaar zie, verwachten ze vaak namen
als de VRT of DPG Media. Hoewel ik respect heb voor deze instituten, ligt mijn hart elders.
De grote mediaconglomeraten voelen vaak te beperkt door de wetten van de kijkcijfers en
de snelheid van de nieuws cyclus. Ik voel me meer aangetrokken tot de diepgang en de
onafhankelijkheid van platformen zoals Apache of Follow the Money.
Mijn doel is om een onderzoeksjournalist te worden die niet schuwt om heilige huisjes
omver te werpen. Er is vandaag de dag een enorme nood aan gedegen journalistiek die
verder kijkt dan de krantenkoppen. Ik wil minder bekend nieuws aan het licht brengen dat
wel degelijk een grote maatschappelijke impact heeft. Onderzoeksjournalistiek heeft de
unieke kracht om een shockeffect te cre\u00ebren. Wanneer een onderzoek goed is uitgevoerd,<\/p>\n\n\n\n

gebaseerd op onweerlegbare feiten en gepresenteerd met integriteit, kan het een
samenleving op haar grondvesten doen schudden en echte verandering teweegbrengen.
Als Tomek Germis zet ik me in voor deze missie: de macht controleren, de waarheid dienen
en de stemlozen een podium bieden, gewapend met de pen, het recht en een
onvermoeibare nieuwsgierigheid.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Dit ben ik in Rabat <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mijn naam is Tomek Germis. Momenteel bevind ik me in een cruciale fase van mijnacademische…<\/p>\n","protected":false},"author":507,"featured_media":7571,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[63],"tags":[49,51],"class_list":["post-7397","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-redactie","tag-cultuur","tag-maatschappij"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-content\/uploads\/sites\/2\/2026\/04\/IMG_4265-1-scaled.jpg","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7397","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/507"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7397"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7397\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7573,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7397\/revisions\/7573"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7571"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7397"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7397"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/journalistiek.mm.ehb.be\/erasmix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7397"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}