Liese Aerts

Mijn naam is Liese, ik ben 25 jaar en ik durf te wedden dat ik de grootste Belgische fan ben van de film Fight Club (1999).  

Ik heb volgens de filmreviewsite Letterboxd Fight Club maar liefst 27 recensies over deze film achtergelaten. Het is tien jaar later moeilijk om uit te leggen wat ik precies voelde toen ik Fight Club voor de eerste keer keek op de stoffige zolder van een kameraad. Het klinkt onwaarschijnlijk, want zoveel was er niet te zien op zijn piepkleine laptopscherm, maar als tiener die nog nooit fatsoenlijk naar een film had gekeken was ik meteen omvergeblazen door de schrikwekkende precisie waarmee David Fincher zijn shots opstelt. Ik printte meteen een poster van Edward Norton en hing hem op mijn deur. Ik kocht het boek meteen en las ook al het andere werk van auteur Chuck Palahniuk. Het eerste lied dat ik ooit leerde spelen op de bas was Where Is My Mind van The Pixies – het lied waarmee Fight Club eindigt.
Fight Club was in essentie voor mij wat de appel was voor Newton. Ik wil jullie heus uitleggen hoe veel ik nu echt van de film Fight Club hou, of het plot aan jullie uitleggen, maar als superfan weiger ik natuurlijk de eerste regel van Fight Club te doorbreken.

Ik hoop dat jullie zoveel van mijn teksten houden als ik hou van de film Fight Club – maar laten we eerlijk zijn, dat is onwaarschijnlijk.