Mensen in Brussel: Anouk Denamange

Ik ben Anouk Denamange. Ik ben 60zestig jaar en woon al bijna mijn hele leven in Brussel, maar mijn roots liggen ergens anders. Ik ben geboren in Spanje. Toen ik tien jaar oud was, pakten mijn ouders onze koffers en verhuisden we naar België. Mijn vader was er muzikant en had een grote passie voor de gitaar, maar in Spanje betaalde de muzieksector simpelweg niet goed genoeg om een gezin te onderhouden. Ze beslisten daarom om naar België te komen, puur om te werken en een betere toekomst op te bouwen. De lonen lagen hier toen een stuk hoger en er was meer werkzekerheid. Hij is inmiddels overleden. 

Achteraf bekeken ben ik blij dat we naar België zijn gekomen. Ik heb me hier snel aangepast en ik ben later ook getrouwd met een Belg. Brussel is echt mijn thuis. Jarenlang heb ik met veel plezier gewerkt in de Fnac, in het hart van het centrum. Dat was een fantastische plek om dagelijks met mensen in contact te komen. 

Wat ik zo bijzonder vind aan Brussel, is de enorme diversiteit. Je hoort hier elke dag verschillende talen en ontmoet mensen met totaal andere achtergronden, maar toch leeft iedereen samen in dezelfde stad. Dat herken ik ook bij mezelf. In het begin voelde ik me soms een buitenstaander, omdat ik thuis Spaans sprak en dan ineens Frans moest leren. Maar net daardoor heb ik geleerd om open te staan voor anderen en me snel aan te passen. Brussel heeft me gevormd tot wie ik vandaag ben: iemand die zich tegelijk Spaans en Belgisch voelt.

Inmiddels spreek ik vloeiend Frans en zie ik me nergens anders wonen dan hier. Het mooiste is dat de cirkel nu rond is: mijn kinderen wonen vandaag ook nog steeds in Brussel. Zij bouwen hier hun eigen leven op, in dezelfde straten waar mijn ouders ooit naartoe trokken voor een nieuw begin. Als ik door de stad wandel, denk ik vaak terug aan de reis die we destijds gemaakt hebben. Van een klein meisje in Spanje tot een trotse Brusselaar: de stad heeft mij alles gegeven. 
(Opgetekend door Lina Leyden)