Renée als Erasmusstudent: dansen tot de ambulance komt

Ik ben Renée en bracht mijn eerste semester door op Erasmus in Timișoara. Een stad die mijn hart heeft gewonnen en me onvergetelijke ervaringen heeft bezorgd. Ik maakte er heel wat mee, maar deze avond overtrof alles.

Dit is eigenlijk niet helemaal mijn verhaal om te vertellen. Maar ik heb toestemming gekregen om het te doen, vanuit mijn perspectief. Want sommige nachten zijn te absurd, te intens en te typisch Erasmus om niet te delen. Dit is het verhaal van Lisa. En van een hond. En van een avond die compleet anders eindigde dan gepland.

Het beloofde een perfecte avond te worden. Het was warm, topjesweer, en op onze campus vond een festival plaats. Zo eentje waar alles klopt nog voor het begint. Muziek in de lucht, mensen die je pas een paar weken kent maar die nu al aanvoelen als vrienden voor het leven. Het hoogtepunt van de avond was de silent disco. Een week eerder hadden we daar al onze longen uit ons lijf geschreeuwd, dus de verwachtingen lagen hoog. Het plan was simpel. Zingen, dansen en de nacht in verdwijnen.

En zo gebeurde het ook. Karaoke, veel mensen, veel energie. We dansten, zongen en zweetten. Tot de dorst toesloeg en we besloten een drankje te gaan halen. Van ver zagen we al dat de rij gigantisch was, maar goed, Erasmus leert je geduld. Of toch iets dat erop lijkt.

Voor ons stond een man met een prachtige dalmatiër. En zoals dat gaat, verschoof onze aandacht volledig naar de hond. Zó erg zelfs dat we plots met drie op de grond zaten. Malena uit Berlijn, Lisa mijn Belgische vriendin en ik. De hond leek zich minstens even hard te amuseren als wij. Ze likte onze gezichten, haar staart ging geen seconde stil en alles voelde veilig en vrolijk. Lou-Anne uit Frankrijk bleef rechtstaan en zei nog dat ze dalmatiërs niet vertrouwde. Ik dacht alleen maar dat dit het schattigste dier ooit was.

Het incident
En dan, bijna in een oogwenk, sloeg alles om.
De hond gromde. Blafte. En beet Lisa. Er was chaos en paniek. De eigenaar vroeg of Lisa gebeten was. Ze zei meteen nee. Maar toen ik naar haar keek, zag ik bloed, over haar hele gezicht. Op dat moment raakte Lisa haar eigen gezicht aan en besefte ze het ook. Alles ging snel en tegelijk te traag. Het was donker, we zagen niet goed hoe erg het was, maar we wisten dat dit fout zat.

We namen Lisa mee naar de toiletten. Daar zagen we het pas echt. De hond had haar in haar oog gebeten. Iemand belde een ambulance. We probeerden haar rustig te houden, terwijl niemand eigenlijk rustig was. De eigenaar van de hond stond buiten te hyperventileren en wilde mee naar het ziekenhuis. Ik probeerde hem te kalmeren, gaf hem mijn nummer en zei dat het goed zou komen. Of dat hoopte ik toch.

Lisa was volledig in paniek. Ze vroeg of iemand mee mocht in de ambulance. Dat mocht niet. Volwassenenregel. Een absurde regel, vond ik. We namen een Uber en volgden haar naar het ziekenhuis. Het eerste ziekenhuis.

De ziekenhuistocht

Daar kreeg ze een tetanusprik. Engels spreken lukte amper. Zonder veel uitleg werd ons verteld dat ze naar een ander ziekenhuis moest. En zo zat Lisa opnieuw in een ambulance. Wij opnieuw in een Uber.

Het tweede ziekenhuis was bijna niet te vinden. Donker, laat, afgezet op een plek die allesbehalve een ziekenhuis leek. Uiteindelijk kwamen we via een poort in een gebouw dat eigenlijk een oogkliniek bleek te zijn. Lisa was al binnen. Wij mochten haar niet zien.

Daar kwam de politie aan. Ze moesten vragen stellen en bleven bij ons wachten. Met z’n drieën. En eerlijk, ik had nog nooit zo’n menselijke, grappige agenten ontmoet. Terwijl Lisa alleen binnen zat, stonden wij in de gang grapjes te maken. Het voelde fout en troostend tegelijk. Ze zeiden dat lisa zeker vodka zou nodig hebben, maar dat het illegaal was om op straat of in een ziekenhuis te drinken.

Toen Lisa weer buiten kwam, moest ze naar een derde ziekenhuis. Dit keer werd ze niet met de ambulance gebracht, maar met een politiewagen, lichten aan. Ze was het hoofdpersonage van de nacht. En wij? Wij volgden opnieuw.
Ook daar mochten we haar niet zien. Ze werd gehecht. Het was ondertussen drie uur ’s nachts. We waren uitgeput. En toen kwam het verdict. Een vierde ziekenhuis.
De politie bracht haar opnieuw, maar vertrok ook meteen. Lisa belde me. Ze zei dat het eng was en dat we snel moesten komen. We arriveerden op een verlaten plein dat leek op een kerk. Binnen wachtten we twee uur. Niemand. Uiteindelijk kwam er iemand opdagen. En dat, dat was voor antibiotica. 

Tegen zes uur ’s ochtends namen we een Uber naar huis. Stil. Kapot. Leeg.
En nu? Nu gaat het goed. Lisa voelt zich weer geweldig. Haar litteken is bijna niet meer zichtbaar. Haar trauma’s ook niet.
Een goed verhaal dus? Misschien wel.
En een moment van dankbaarheid voor onze ziekenhuizen in België. Maar vooral een avond die we nooit meer vergeten.