Bo Van Overstijns

Mijn naam is Bo Anja Luc Van Overstijns, maar u mag mij Bootje noemen.

Ik ben fotograaf van opleiding en wanhopig van beroep.

Ik ben gemaakt van tegenstellingen. De samenleving noemt me ‘kansarm’ en daarom draag ik die titel als een ereteken, net als de littekens op mijn knieën van het vallen tussen talen. Thuis was de wereld zacht en zonder geluid: handen die verhalen vouwden, ogen die schreeuwden. Buiten wacht de oneerlijke dromenpolitie, hard en vol bravoure, een taal die ik leerde alsof ik mijn eigen stem moest stelen.
Fotografie is mijn derde taal. Ik leg vast wat ik niet kan zeggen: het flitsen van een blik die net niet ontmoet, schaduwen die langer blijven dan de mensen die ze werpen. Mijn camera is een tolk, maar soms ook een wapen. Ik schiet beelden alsof ik terugvecht. Mijn beste foto’s zijn mislukkingen. Onscherpe gezichten, overbelichte luchten. Alsof de wereld zelf weigert zich netjes te laten vangen. Net als ik. Mijn grootmoeder zegt dat ik mijn leven verspil met dromen. Dus maak ik van elke droom een foto, en van elke foto een bewijs.

Journalistiek is voor mij geen carrièrekeuze, maar een noodzakelijk kwaad. De enige manier om de wereld te bevragen zonder meteen gearresteerd te worden. Na een mislukte flirt met Duitse naamvallen en een langdurige affaire met literatuur (Kafka en ik delen een trauma: we begrepen allebei nooit echt waar het proces over ging) besefte ik dat verhalen vertellen niet genoeg was. Mijn droom is om de journalist te worden die ik als kind miste: De journalist die niet bang is om de wereld te laten zien zoals ze is. Complex, divers en soms ongemakkelijk, maar die tegelijkertijd de hoop en de schoonheid in de menselijke ervaring laat zien.

En als dat niet lukt, schrijf ik een boek over mijn teckel Elisabeth III en haar poging om de VN te infiltreren. Het wordt een bestseller – of op z’n minst een goed excuus om eindelijk Zwitserland te bezoeken.