Ik ben Joffre De Pas. Sinds 2018 ben ik wijkinspecteur in een tiental straten in Brussel. In mijn job weet je nooit helemaal wat de dag zal brengen. Soms gaat het over overlast of conflicten, maar soms begint een verhaal gewoon met iemand die je aanspreekt op straat.
Op een dag deed ik mijn ronde in de Arteveldestraat. Daar kwam ik Lodelina Roses tegen, een Spaanse vrouw van tachtig jaar. Ze was alleen en niet zo vertrouwd met alle administratie hier. Ze had recht op een extra uitkering, maar wist niet goed hoe ze dat moest bewijzen of aanvragen. Ik heb haar toen geholpen om de juiste weg te vinden bij de pensioendienst. Voor mij leek dat misschien iets kleins, maar voor haar maakte dat echt een groot verschil. Ze leefde van een pensioen van iets minder dan duizend euro. Zo’n extra toelage maakt dan wel echt het verschil.
Wat mij vooral is bijgebleven, is dat het niet alleen over geld ging. Lodelina was ook eenzaam. Na een tijd nodigde ze mij uit om iets te komen eten. Ze maakte spaghetti klaar volgens haar eigen recept, bood me iets te drinken aan en we hadden een fijne babbel. Op dat moment voelde ik dat het voor haar niet alleen om hulp ging, maar ook om gezelschap.
Voor mij toont dat wat een wijkagent ook kan zijn. Niet alleen iemand die tussenkomt wanneer er problemen zijn, maar ook iemand die mensen kent, luistert en soms een beetje uit hun isolement haalt. Dat verhaal is mij altijd bijgebleven, omdat het laat zien dat kleine dingen in deze job voor iemand anders heel groot kunnen zijn.
(Opgetekend door Luna Van Wayenbergh)
Meer verhalen
Kot gezocht: van wachtlijsten tot dure privékoten in Brussel
Mensen in Brussel: Eliane
Vlaamse universiteiten willen kotaanbod bundelen, Brussel twijfelt: “uiteindelijk moet zo’n platform ook hier toepasbaar zijn”