Mensen in Brussel: Bill Barrett 

Ik ben Bill Barrett, 63 jaar, en ik kom uit Los Angeles. Ik ben professioneel mondharmonicaspeler, ja, zoiets bestaat. Samen met mijn bandleden zit ik hier in Mappa Mundo aan de Sint-Gorikshalle. Ik drink een laatste koffie voor de trein vertrekt. 

Gisteravond speelden we in Café Bizon, hier vlakbij. Het was niet de eerste keer. Ik kom al verschillende jaren terug naar dezelfde zaal, in dezelfde stad. Straks nemen we de trein naar Mechelen, want daar spelen we vanavond. We speelden in cier landen in twee weken: Duitsland, Tsjechië, Nederland en België. En dat proberen we elk jaar te doen. Ondertussen is het een soort traditie geworden. 

Zo’n tour plannen duurt bijna een volledig jaar. Je bouwt relaties op, mensen nodigen je opnieuw uit omdat ze je graag zien spelen. Dat is hoe dit werkt. Ik leef van muziek. Thuis betekent dat opstaan, het huis schoonmaken, de was doen, drie à vier uur spelen, ’s avonds optreden en de volgende dag begint alles opnieuw. Mijn drie kinderen zijn ondertussen volwassen en het huis uit. Maar ik heb nog een kat, Alistair. 

Wat ik het leukste vind aan België? Het bier, zeker! En de mensen. Ik heb hier vrienden gemaakt doorheen de jaren, zoals Bert, een andere mondharmonicaspeler uit Brussel, en zijn vriendin Ida. Vrienden die telkens opduiken als wij spelen. 

Of ik hier ooit zou wonen? Waarschijnlijk niet. Maar je weet nooit hoe de situatie thuis verandert. Daarom ben ik dit jaar bezig met mijn Ierse nationaliteit aan te vragen, mijn ouders zijn in Ierland geboren. Een mens houdt graag zijn opties open. 
(Opgetekend door Stef Suys)