Schwe Schwes Schwester Schwestern laat je huilen van het lachen én van verdriet

In de voorstelling ‘Schwe Schwes Schwester Schwestern’ (letterlijk ‘Vier Zusters’) zetten vier zussen De Cock een hilarisch maar emotioneel toneelstuk op poten. Als kinderen van theatermaker Michaël De Cock en actrice Sophie Derijcke willen ze vooral hun drukke leven tonen, waarin ze nog allemaal samenwonen met broertje Sem in hotel mama. Het publiek krijgt een gedurfde inkijk in hoe het is om op te groeien in een groot gezin met gescheiden ouders, en wat dat teweegbrengt.  

Luna(26), Winter(23), Toulouse(21) en Jules(19) staan al op het podium wanneer de zaal van CC Strombeek Bever volloopt. Met hun kleurrijke outfits schieten ze meteen in gang en verwelkomen ze het publiek alsof je bij hen thuis binnenstapt. Een thuis dat nog aangekleed moet worden met rekwisieten op het podium.

Aan de zijkant staan houten planken. Planken uit de kamer van hun mama, waarop ze verwekt zijn, vertellen ze zonder enige gêne. Terwijl ze het podium als een huiskamer aankleden, maken de zussen De Cock ruzie over wie als eerste het ouderlijk huis zal verlaten. “Ik ga weg als jij weggaat”, klinkt het. De discussie eindigt ongeveer waar ze begon: dan blijft iedereen maar thuis. En dat doen ze voorlopig ook.  

Hun droom is om Drie Zusters van de Russische toneelschrijver Anton Tsjechov te spelen. Eén probleem: ze zijn met vier. “Ik had Luna weggestemd”, floept Jules eruit. Het is een van de vele steken die de zussen al lachend gedurende de voorstelling geven.

In het begin is het soms moeilijk te volgen. Ze praten door elkaar, onderbreken elkaar en willen allemaal tegelijk hun verhaal kwijt. Opmerkingen als “zwijg kutkind” zorgen voor gelach in de zaal. Na een tijdje besef je dat die chaos geen probleem is, maar precies het punt. Iedereen die ooit aan een drukke familietafel heeft gezeten, herkent het gevecht om toch maar je verhaal verteld te krijgen.

Als zus voel je je sterk verbonden met de actrices en is de voorstelling erg herkenbaar. Van onnozele discussies tot jaloezie over wie met de beste genen is gaan lopen. Waarom heeft de ene zus grotere borsten? “Ze heeft alles gepakt in de baarmoeder.” Het lachen houdt niet op in de zaal.

Maar de voorstelling blijft niet voortdurend hangen in de familiehumor. Tussen zang, dans, geluidsfragmenten en interactie met het publiek, maken de zussen plaats voor de keerzijde van hun gezin. De scheiding van hun ouders en twijfels over de liefde zorgen voor een totale stilte. De tranen van het gelach veranderen in medeleven.

Er gebeurt zoveel dat je aandacht volledig wordt opgeëist door wat er zich voor je afspeelt.  Wanneer het lange applaus uiteindelijk losbarst, voelen de vier zussen, die aan het begin nog totaal onbekend waren, bijna als je eigen familie.