Koné Moerman: “De natuur is mijn belangrijkste inspiratiebron”

Twee jaar geleden studeerde Koné Moerman (25) af als jurist, maar hij koos voor een carrière als muzikant. Met zijn handpan reist hij nu de wereld rond en gaat daarbij voortdurend op zoek naar nieuwe manieren om muziek en natuur met elkaar te verbinden.

“Vijfentwintig is jong, heel jong. Soms voelt het alsof alles nog maar net begint, hoewel ik al veel van mijn dromen heb kunnen waarmaken. Maar eigenlijk ben ik nooit bezig geweest met mijn leeftijd. Het zegt me weinig. Ik leef van project naar project en van land naar land. Zolang ik muziek kan maken, klopt elke leeftijd. Misschien komt dat omdat mijn thuis altijd een veilige plek is geweest. Ik groeide op in Rotselaar, in een warm gezin met ouders die me onvoorwaardelijk steunden, zelfs wanneer mijn keuzes niet de meest evidente waren. Hoe bijzonder dat was, en is, besef ik nu pas ten volle.

Mijn kindertijd was zorgeloos, maar mijn middelbareschooltijd was dat niet. Het was een donkere periode, al leerde ik daar vooral mezelf kennen.  Ik was anders dan de rest. Ik verslond boeken, leefde in muziek en verloor me in ideeën en verhalen waar mijn leeftijdsgenoten weinig mee hadden. Dat botste, waardoor ik jarenlang gepest werd.

Vreemd genoeg kijk ik er nu met dankbaarheid op terug. Het maakte me hard waar het moest en zacht waar het kon. En het gaf me vooral de moed om mezelf te zijn. Zonder die periode had ik nooit gedaan wat ik nu doe.”

Van rechtenstudent tot handpanpionier

“Nadat ik afgestudeerd was als jurist, ging ik meteen aan de slag als fulltime muzikant. Ik speel zo’n 25 instrumenten, maar de handpan is het instrument waar ik me het meest mee verbonden voel. Het is een vrij jong instrument, ongeveer even jong als ik.  De handpan is pas ontstaan in het begin van de jaren 2000, al ontdekte ik het zelf pas toen ik zestien was door een video van een man die aan zee muziek maakte op zijn handpan. Vanaf dat moment wist ik dat dit mijn instrument was en dat ik zijn unieke klank in de wereld wilde brengen.

Zo opende ik vorig jaar, samen met Rosalie Mayr ‘Handpan Copenhagen’, de eerste handpanschool van Scandinavië. Intussen hebben we ruim honderd actieve leerlingen en vier voltijdse docenten. Dankzij hen heb ik zelf de ruimte om nieuwe projecten en samenwerkingen te ontwikkelen. Momenteel werk ik onder meer aan een muzikaal experiment met Lost Frequencies, al zal het nog even duren voordat er een concrete releasedatum is.”

Natuur als klankbron

“De natuur is mijn belangrijkste inspiratiebron. Dat is altijd al zo geweest omdat ik opgroeide midden in een bos, omringd door bomen en stilte. Ongeveer een jaar geleden raakte ik gefascineerd door planten en hun unieke bioritme. Elke plantensoort reageert anders op licht, temperatuur en geluid. Ik vroeg me af of je die verborgen ritmes hoorbaar kunt maken, en dat bleek te kunnen.

Uit die experimenten ontstond muziek die ik onlangs live bracht in Circles of Sound, een voorstelling waarin ik improviseer op de elektrische signalen van een pannenkoekenplant. Via biosonificatie worden die signalen, gemeten met metalen spelden die op de plant worden bevestigd, omgezet in muziek, waardoor planten als het ware hun eigen klank krijgen. Om de ervaring visueel te versterken, werkte ik samen met Colas Fiszman, die de muziek omzette in een speels lichtspel. Het publiek werd ondergedompeld in een organische, bijna magische wereld.

Wat ik zeker weet, is dat planten een blijvende bron van inspiratie voor me zijn. Hun ritmes blijven me prikkelen. Ze zullen de basis vormen voor toekomstige projecten, misschien zelfs op manieren die ik nu nog niet kan voorspellen.”

Leven op wielen

“Ik ben meer dan de helft van het jaar in het buitenland om op te treden. En eerlijk? Ik heb het liever zo. Ik vind het helemaal niet moeilijk om veel van huis weg te zijn. Integendeel, onderweg zijn geeft me rust, ruimte en inspiratie.

Met mijn spaargeld kocht ik een grote bus, die ik omtoverde tot mijn huis op wielen. Niet de meest voor de hand liggende keuze voor een vijfentwintigjarige, maar voor mij past het nu precies. Alles wat je hebt in een appartement of huis, heeft mijn bus ook, gewoon net iets compacter. Ik heb er zelfs mijn eigen muziekstudio in gebouwd. Net omdat ik zo vaak in het buitenland ben voor festivals, voelt die flexibiliteit als een luxe.

Deze manier van leven voelt licht en vrij. Het is niet iets voor altijd, maar voor nu geeft het me de vrijheid die nodig is om mijn werk en mezelf in beweging te houden.“