20 mei 2022

Yassine Ouaich: ‘Ik wil iemand zijn die zijn momenten pakt en daarna opnieuw in de schaduw verdwijnt’

Yassine Ouaich (30) is te zien als Ismaël ‘Smile’ Boulasmoum in Grond, de gloednieuwe productie van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Binnenkort schittert hij ook in de nieuwe vrt-serie Lost Luggage en een nieuw groot project op Eén. Wie is de gedreven acteur en wat is zijn verhaal?
door Livia Vande Walle


‘Livia?’ Ik schrik en draai me om. Yassine Ouaich liep blijkbaar al even achter me zonder dat ik het doorhad. We staan voor de ingang van zijn favoriete koffiebar in Leuven, MOK. We begroeten elkaar en hij stelt voor om binnen iets te drinken. Ik bestel een cappuccino, hij een kombucha. ‘Ik wil straks misschien nog een dutje doen, als ik nu koffie drink ben ik té wakker’, grapt hij. Hij ziet dat ik wat verward en gestrest ben: ‘Tranquilo, hoe gaat het met je?’ Zijn rustige en warme energie vult de ruimte. De toon voor het gesprek is gezet.

‘Het mooiste compliment dat ik ooit kreeg,
was dat ik een integer persoon ben’

De meeste mensen kennen u als Smile, maar hoe zouden uw vrienden Yassine omschrijven?
Yassine Ouaich :
Dat vind ik een moeilijke vraag. Ik ben extravert en tegelijkertijd ook heel introvert. Wie me kent, weet dat ik heel open en sociaal kan zijn, maar ik me ook in mezelf kan terugtrekken. Soms sluit ik me volledig af van de buitenwereld. Dan zet ik muziek op of luister ik naar lezingen over onderwerpen waarover ik wil bijleren.
Het mooiste compliment dat ik ooit kreeg, was dat ik een integer persoon ben. Dat is iets zeer nobels vind ik en dus iets waar ik veel waarde aan hecht.’

Waar kunnen we Yassine vinden op een vrije dag?
Vaak kom ik hier een koffietje drinken of zit ik thuis te lezen. Daar ben ik sinds enkele jaren mee begonnen omdat het mijn geest voedt. Ondanks dat ik zelf fictie speel, is dat niet meteen het genre waar ik me tot aangetrokken voel. Ik lees heel graag biografieën over inspirerende mensen of boeken waarvan ik kennis op kan doen, ook al klinkt dat cliché. Momenteel lees ik The Fourty Rules of Love van Elif Shafak, een echte aanrader!
Sinds de voorbereidingen van Grond ben ik ook beginnen te sporten, wat ik nog af en toe doe.

Wilt u ooit zelf zo’n inspirerende biografie schrijven?
Voorlopig houd ik het bij acteren. Ik schrijf wel eens gedichten, maar een biografie of boek, dat zit er nog niet meteen in.

U hebt nu verschillende grote rollen te pakken in Vlaamse series, maar neem mij eens mee naar het begin van uw carrière. Hoe is dat verlopen?
Ik begon op mijn vierentwintigste mijn studies drama aan het RITCS in Brussel. Na enkele weken kreeg ik een rol aangeboden in een nieuwe Ketnetserie. Voor mij was de keuze toen snel gemaakt. Die rol in De regel van 3S was een springplank naar andere, kleine rolletjes, maar die gaven niet altijd evenveel satisfactie. Ik speelde ook in Neeland, een monoloog door Nic Balthazar. Ik heb enorm veel gehad aan Nic toen. Hij was als het ware een mentor voor me.
Fast forward naar nu: voor ik het wist was de opportuniteit voor de rol in Grond er. Ik dacht: “It’s now or never. Als ik deze rol niet heb, moet ik terug aankloppen bij de VDAB” (lacht).

U hebt dus ook nog theater gedaan. Wat verkiest u, tv- of theaterwerk?
Met mijn toelatingsproef aan het RITCS meegerekend, heb ik eigenlijk maar twee keer aan theaterwerk gedaan. Het is totaal verschillend. Bij toneel heb je publiek, maar ik haal daar geen voldoening uit. Op de set ben je je eigen publiek en telt dan ook enkel je eigen mening of hoogstens die van je vrienden of familie. Bovendien is er op de set ook ruimte om fouten te maken en van elkaar te leren. Je creëert iets groots met iedereen om je heen, daarom verkies ik tv-werk.

Welke invloed heeft de coronapandemie gehad op u en uw werk?
Persoonlijk, heb ik het mentaal soms wel lastig gehad en ik vind dat het geen taboe meer zou mogen zijn om daarover te praten. Op vlak van werk, viel dat dan eigenlijk  best wel mee. Het was gepland om Grond op te nemen in maart 2020. Uiteraard is dat toen, door de corona-uitbraak, niet van start gegaan. Een drietal maanden later konden we er dan aan beginnen. Dat gaf me wat extra tijd om af te trainen voor mijn rol.

Wat is er al veranderd in uw leven sinds de uitzendingen van Grond?
Het valt me op dat ik veel meer zelfvertrouwen heb gekregen. Ergens is het toch wel een bevestiging van je talent wanneer je in zo’n productie mag meespelen. Daarnaast word ik meer herkend op straat en krijg ik veel meer aandacht door de pers. In het begin was ik wat sceptisch over de media-aandacht, maar na raad te vragen bij onder andere Adil (El Arbi, regisseur van Grond. nvdr) besefte ik dat ik die kansen moet grijpen. Ik wil iemand zijn die zijn momenten pakt, maar daarna opnieuw in de schaduw verdwijnt.

Verloren zoon

De serie speelt zich af in Molenbeek. Wat is uw persoonlijke band met Brussel?

Goh, ik heb eerder een band met Leuven. Ondanks dat ik ook in Brussel heb gewoond, betrap ik mezelf erop dat ik steeds terug beland in Leuven. Het grootste deel van mijn jeugd heb ik hier doorgebracht en zelfs nu woon ik slechts op een straat van mijn ouders. Brussel is gezellig om eens te bezoeken met vrienden, maar Leuven is waar ik voor altijd wil blijven.

Op welke manier lijkt u op uw personage Smile?
Ik herken mezelf heel hard in Smile op tal van vlakken. Precies als hij, was ik ook lange tijd de verloren zoon die wat aanmodderde. Ik was twintig toen ik pas afstudeerde van het middelbaar en ik heb talloze baantjes gedaan vooraleer ik wist wat ik wilde doen met mijn leven. Zoals Smile, was ik ook de mislukkeling van de familie met een moedercomplex die nooit iets goeds kon doen in de ogen van zijn vader. De communicatie met mijn vader zat nooit snor, al is dat sinds de première van Grond wel verbeterd. Hij is voor het eerst oprecht trots op mij en denkt: “Mijn zoon heeft dan toch iets bereikt.”

‘Ik herken mezelf heel hard in Smile,
op tal van vlakken’


Ook de jongere zus van Smile, Nadia, komt me heel bekend voor. Mijn zus was op jonge leeftijd al veel volwassener dan ik en is dat nog steeds, ook al is ze vijf jaar jonger. 

Hoe was het om met al die grote namen samen te werken?
Het was voor mij de eerste keer dat ik met zo’n grote namen van zowel acteurs als regie mocht samenwerken en het is in de eerste plaats vooral een grote eer. Aan de andere kant, geeft het je ook wel een beter zelfbeeld. Ik besefte echt: “Ik ben net zo goed als mijn tegenspeler, anders zou ik hier nu niet staan.” Uiteindelijk zijn dat op papier grote namen, maar in het echt zijn dat vooral mooie mensen.

Grond is nu een van de bekendste series die diversiteit brengt in de Vlaamse media. Hoe ver denkt u dat we in België staan met representativiteit in de media en welke rol speelt Grond hierin?
Ik denk dat we allemaal wel weten en zien dat de media in België niet representatief zijn. In Nederland staan ze daar al veel verder in. Als je in Brussel rondloopt bijvoorbeeld, zijn daar keiveel nationaliteiten te zien en toch zie je altijd dezelfde fluowitte personen op tv. Grond is hierin, met een cast die voor 90% uit acteurs van kleur bestaat, vooruitstrevend. Ik hoop dat wij deuren hebben geopend voor andere jongeren van kleur, want ik ben er van overtuigd dat er in de straten heel wat jong talent rondloopt dat ons allemaal met gemak onder tafel speelt. Zij kregen tot nu toe nooit de kans om zich te bewijzen, want er werden geen rollen geschreven in hun voordeel. Nu Vlaanderen ziet dat wij wél talent hebben, wens ik daar verandering in te zien.

El Chapo

Vreest u dan niet dat u soms gecast wordt voor een stereotype rolletje eerder dan voor uw talent?
Jazeker, dat is ook al gebeurd.  Je voelt dat wel aan wanneer je gecast wordt omwille van je kleur of nationaliteit. Wanneer je de enige persoon van kleur bent op een set, dan weet je dat je daar bent voor een opvulrolletje. Ik heb wel het gevoel dat er verandering in gaat komen. Binnenkort zullen regisseurs vragen naar mensen van kleur omwille van hun talent en niet alleen meer om hoe ze eruitzien.

Ik merkte dat u nergens op sociale media te vinden bent, wat is daar de reden voor?
Ongeveer twee jaar geleden heb ik alles verwijderd nadat ik de andere kant van de medaille had gezien. Net zoals drank en drugs vind ik sociale media heel toxisch en over alles wat toxisch is, denk ik: “Get out of here”. Ik ben opgelucht dat ik nu geen sociale media meer heb, want ik zou te veel bezig zijn met hoeveel vind-ik-leuks ik krijg en welke reacties er komen op Grond of op mij. Nu ben ik alleen bezig met wat ik zélf van mijn prestaties vind. Wat anderen van mij denken kan mij bitter weinig schelen. Ik houd mij enkel vast aan wat mijn focus voedt en daar horen sociale media niet bij.
Mijn agent vraagt soms of ik het toch niet zou overwegen, maar ik weiger altijd. Bovendien, El Chapo had ook geen sociale media hé (lacht).

Wilt u een rolmodel worden voor jongeren zoals uzelf?
Goh, ik wil eigenlijk geen rolmodel zijn. Ik vind dat een vorm van zelfverheerlijking en ik zou die druk niet kunnen dragen. Als ik jongeren met dezelfde achtergrond als ik kan inspireren, dan is dat heel mooi, maar dan gebeurt dat indirect.

Wat zijn uw plannen voor de nabije toekomst?
Ik zal in het voorjaar te zien zijn in Lost Luggage, een serie over de aanslagen van 2016. Ik zal geen terrorist spelen voor alle duidelijkheid (lacht). Daarbovenop ben ik nu ook gecast als een van de hoofdpersonages in een groot project dat in het voorjaar van 2023, te zien zal zijn op Eén meer kan ik er nog niet over zeggen.

Welke herinnering hebt u zelf nog aan de aanslagen van 22 maart 2016?
Dat was de periode waarin ik opnames deed voor Ketnet. Ik ging elke dag met de metro naar de studio. Op dat moment sta je er toch wel even bij stil: “Als er op mijn metro nu ook maar één zot zit…dan is mijn carrière al gedaan” (lacht).  Het spijt me, dat was een flauw mopje van me. Ik vind nu eenmaal dat we luchtig moeten kunnen doen, anders is alles veel te serieus.

Binnenkort is Grond ook te zien op Netflix onder de Engelse naam Soil. Welke invloed zal dat hebben op uw carrière denkt u?
De serie zal beschikbaar zijn in 150 landen, dus hopelijk wordt dat mijn internationale doorbraak. Ik zou niets liever willen dan in een internationale dramaserie te spelen.

Heb je ook een plan B voor wanneer uw carrière niet zou lopen zoals verwacht?
Plan B? Dat is er niet! Een plan B leidt je alleen maar af van je plan A.  Zolang ik er in geloof en durf te dromen van succes, heb ik geen plan B nodig. Ik wil ook niets anders doen dan acteren. Het is iets wat je tot je laatste adem kunt doen, want je moet niet met pensioen zolang je gezond bent.

Wat is uw ultieme einddoel in het leven?
(Denkt even na) Het is niet echt een “einddoel”, maar iets waar ik altijd naar wil streven, is een goed persoon zijn.
Definieer even ‘’een goed persoon”.
Een goed persoon is iemand met een puur hart die altijd de schoonheid ziet in alles. Dat is volgens mij ook waarom wij ons zo aangetrokken voelen tot personen als Gandhi, Jezus of profeten; wij willen zijn zoals hen. Verder is een goed persoon een dienaar. De aarde dient ons, andere mensen dienen ons, dus moeten wij ook dienen voor anderen. Als je alleen maar neemt zonder te geven, dan keert dat vroeg of laat als een boemerang terug in je gezicht.

Herbekijk Grond op www.GoPlay.be